Το πρωί της 23ης Ιουλίου 2018, τίποτα δεν προμήνυε ότι θα ήταν μια μέρα διαφορετική από τις άλλες. Το απόγευμα εκείνης της μέρας, η φωτιά στο Μάτι, θα προκαλούσε μια εθνική τραγωδία παγκοσμίων διαστάσεων- καθώς είναι η δεύτερη πιο φονική πυρκαγιά του πλανήτη τον 21ο αιώνα, μετά από αυτή της Αυστραλίας το 2009 με τους 180 νεκρούς.
Στην κόλαση εκείνης της μέρας, που ξεκίνησε επειδή ένας 65χρονος αποφάσισε να κάψει ξερόκλαδα με ανέμους 8 μποφόρ, μέσα σε ένα χάος ασυνεννοησίας και ανοργανωσιάς, λανθασμένων χειρισμών και ελλιπούς συντονισμού, 104 άνθρωποι θα έχαναν με φρικτό τρόπο τη ζωή τους και εκατοντάδες άλλοι θα σημαδεύονταν σωματικά –ως εγκαυματίες- και ψυχικά, αφού μέχρι και σήμερα αντηχούν στ’ αυτιά τους οι ήχοι της πυρκαγιάς που κατέτρωγε τα πάντα, τα ουρλιαχτά των ανθρώπων που καίγονταν δίπλα τους.
Έξι χρόνια μετά, οι άνθρωποι που έζησαν την φρικτή εκείνη μέρα, δεν αισθάνονται δικαιωμένοι. Όχι μόνο επειδή δεν υπήρχε κανένα σχέδιο εκκένωσης της περιοχής, κανένα σχέδιο διάσωσης, ούτε και για το σόου που δόθηκε μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες από τα μέλη και τους αξιωματούχους της τότε κυβέρνησης –που «δεν ήξεραν» για νεκρούς- ενώ θύματα είχαν βρεθεί κάτω από καμένα αυτοκίνητα, στο δρόμο, στα σπίτια τους, στη θάλασσα και, τα περισσότερα, στο οικόπεδο της φρίκης, στην οδό Δημοκρατίας όπου βρέθηκαν απανθρακωμένοι 26 άνθρωποι. Αλλά επειδή δεν προέκυψε κανείς που να έχει την ευθύνη.
Διαβάστε περισσότερα στο protothema.gr