Κι εμείς που νομίζαμε πως οι ΗΠΑ βοηθούσαν την Ουκρανία με όπλα και χρήμα από την καλή τους καρδιά και από ηθικό καθήκον να συντρέξουν μια χώρα που δέχθηκε απρόκλητη επίθεση από τη Ρωσία. Νομίζαμε αφελώς πως η βοήθεια αυτή εντάσσεται στα υψηλά ιδανικά που διακατέχουν τους Αμερικανούς για την ελευθερία, τη Δημοκρατία και την καταδίκη έμπρακτα της αδικίας που υπέστη μια ανεξάρτητη χώρα από την υπερδύναμη και αντίπαλο δέος για τον Δυτικό κόσμο, τη Ρωσία.
Μέχρι που ήρθε ο Τραμπ και με έναν εντελώς κυνικό τρόπο, να μας θυμίσει πως στον μάταιο τούτο κόσμο, τίποτα δεν είναι τζάμπα και πως αγαθοεργίες δεν πρέπει να ζητούμε από την πολιτική (Τραμπ) αλλά από την Εκκλησία!

Ούτε έστω και τυπικές αβροφροσύνες, μπορούμε να περιμένουμε από τον νέο σερίφη της πόλης, καθώς μια εβδομάδα από τις χυδαίες και προσβλητικές επιθέσεις στον Ζελένσκι που τον χαρακτήριζε από δικτάτορα μέχρι μέτριο ηθοποιό που πρέπει να παραιτηθεί γιατί δεν τον θέλει ο λαός του και πως αν παραμείνει στη θέση του θα μείνει χωρίς χώρα, τώρα τον υποχρεώνει να πάει ταπεινωμένος στον Λευκό οίκο για να … υπογράψει μπροστά στα μάτια του τα συμβόλαια παραχώρησης του ορυκτού πλούτου της Ουκρανίας.

Βρήκε δηλαδή έναν στρυμωγμένο και σε δυσχερή θέση ηγέτη και τον εξευτελίζει με ιταμό τρόπο προς τέρψιν των ομοϊδεατών του αλλά και του φίλου του Πούτιν!
Αν και δεν έχω πειστεί πως αυτές οι πολύτιμες γαίες της Ουκρανίας, είναι τόσο μεγάλες αξίας και μπορούν μέσω της συνεκμετάλλευσης, να ρεφάρουν τη βοήθεια που έχουν παράσχει οι ΗΠΑ στην εμπόλεμη Ουκρανία, εν τούτοις δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο αυτό καθαυτό το γεγονός πως η νέα Διοίκηση βλέπει την πολιτική μόνο ως μπίζνες! Και τους εταίρους, φίλους και συμμάχους, ως φόρου υποτελείς.
Και δεν έχω πειστεί, διαβάζοντας τους ειδικούς επιστήμονες, αφού τα περίφημα αυτά σπάνια ορυκτά, δεν είναι και τόσο σπάνια, αφού υπάρχουν σε πολλές χώρες, ακόμα και στην Ελλάδα κάποια από αυτά. Χώρια που η Ρωσία έχει ήδη καταλάβει σχεδόν το 70% των εδαφών αυτών όπου υπάρχουν αυτά τα περιζήτητα για τις νέες τεχνολογίες ορυκτά. Και κάτι που δεν ήξερα είναι πως ελάχιστη αξία έχει από μόνη της η εξόρυξη, όσο η επεξεργασία τους, που είναι μια χρονοβόρα διαδικασία και με ειδικές τεχνολογίες στις οποίες έχουν επενδύσει εδώ και δεκαετίες οι Κινέζοι. Γι’ αυτό άλλωστε ελέγχουν το 90% της παγκόσμιας παραγωγής και εμπορίας αυτών των επεξεργασμένων προϊόντων από τα «σπάνια» ορυκτά και άρα δύσκολα κανείς μπορεί να τους ανταγωνιστεί αφού μπορούν να διαμορφώνουν τις τιμές είτε προς τα πάνω είτε προς τα κάτω, όπως θέλουν.
Όμως ο Ζελένσκι, δέχτηκε αυτή την πρωτόγνωρη ταπείνωση για να εξασφαλίσει άραγε τι, για τη χώρα του; Το πιθανότερο, όπως λένε οι διεθνείς αναλυτές, είναι να μη φθάσουν οι Ρώσοι ως το Κίεβο και να πειστούν να κρατήσουν μόνο αυτά που έχουν ήδη καταλάβει δια των όπλων ως τώρα για να επέλθει η πολυπόθητη ειρήνη!

Ευλόγως φυσικά θα αναρωτηθεί κάποιος, «μα και τα 120 δισ., που έχουν πληρώσει ως βοήθεια οι Ευρωπαίοι; Αυτοί δεν πρέπει να έχουν μερίδιο από την περιουσία της Ουκρανίας ώστε να τα επιστρέψουν κάποια στιγμή στους φορολογούμενούς τους;». Μάλλον όχι. Γιατί εμείς οι Ευρωπαίοι, είμαστε φαίνεται, «ιδεαλιστές και αλληλέγγυοι» στους αδυνάμους, χωρίς ανταλλάγματα!
Ή για να το πω με ωμό, Τραμπικό τρόπο, εμείς πρώτα πρέπει να βρούμε ηγεσίες που μπορούν να υψώσουν ανάστημα στους Τραμπ όλου του κόσμου, χωρίς φοβικά σύνδρομα και υποτακτικές αντιλήψεις. Πριν βρούμε αυτούς τους ηγέτες όμως, θα πρέπει πρώτα να ματώσουμε προκειμένου να φτιάξουμε ευρωπαϊκή αμυντική μηχανή που δεν θα χρειάζεται προστάτες με το αζημίωτο, από την άλλη άκρη του Ατλαντικού. Με άλλα λόγια, ζήσε Μάη μου…

Μέχρι τότε η Ευρώπη είναι καταδικασμένη να μην μπορεί να ανεβεί στη σκηνή ως πρωταγωνιστής και θα παραμένει άβουλος θεατής σε αυτό το θέατρο παραλόγου που βλέπουμε και ζούμε όλοι. Μια κυριολεκτική ζούγκλα όπου το δίκιο το καθορίζει ο ισχυρός και όχι κάποιοι κανόνες και αρχές που συναποφασίζονται από όλους και τους αποδέχονται όλοι, όπως θεωρητικά συνέβαινε μέχρι τώρα με το διεθνές δίκαιο.