Οσο η Αριστερά εκφραζόταν στη χώρα μας κυρίως με το ΚΚΕ, η επιμονή στην απλή αναλογική, ως εκλογικό σύστημα, είχε ένα πολιτικό νόημα. Ο Περισσός δεν ήθελε και δεν θέλει να αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες. Συνεπώς, λογικό είναι να επιθυμεί τη μεγαλύτερη δυνατή εκπροσώπηση στη Βουλή και ως αντιπολίτευση να κάνει τη ζωή δύσκολη στην εκάστοτε κυβέρνηση.
Από τη στιγμή όμως που αποκτήσαμε «κυβερνώσα Αριστερά» με κομματικό φορέα τον ΣΥΡΙΖΑ και ψηφοφόρους από το διαλυμένο ΠΑΣΟΚ, το πράγμα γίνεται ακατανόητο. Ειδικά μάλιστα όταν ο Αλέξης Τσίπρας και οι συνεργάτες του έχουν την εμπειρία της διακυβέρνησης με τους πέραν της Δεξιάς ΑΝ.ΕΛ. Το 2015 μόνοι τους αρνήθηκαν, χωρίς καν να το συζητήσουν, τη συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ και άρχισαν μέσα στην ίδια νύχτα τις αγκαλιές με τον Καμμένο. Οι ίδιοι αναγνωρίζουν σήμερα πως αυτή η σύμπραξη δεν ήταν για καλό, αλλά το μάθημα δεν το κατάλαβαν.
Παρακολουθώ την εργώδη προσπάθεια του Τσίπρα να υπερασπιστεί το αφήγημα της «προοδευτικής διακυβέρνησης με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ», με βάση τον νόμο της απλής αναλογικής που ο ίδιος ψήφισε, και αναρωτιέμαι αν το πιστεύει πραγματικά. Γνωρίζω την ταραχή που προκάλεσε στο εσωτερικό της αξιωματικής αντιπολίτευσης η ρεαλιστική προσέγγιση του Ευκλείδη Τσακαλώτου, ότι «η απλή αναλογική μάς υποχρεώνει να συνεργαστούμε με τον Βαρουφάκη».
Μετά την καταστροφική θητεία του asset Γιάνη στο υπουργείο Οικονομικών το 2015, υπάρχει κάποιος στον ΣΥΡΙΖΑ που νοσταλγεί ξανά τη συμμετοχή του σε μια κυβέρνηση; Στην Κουμουνδούρου ξέρουν πως, ακόμη κι αν υπάρχουν εκεί κάποιοι θιασώτες του ΜέΡΑ25, ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα απέκλειε εξ ορισμού μια συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ, απαραίτητο σύμμαχο για τη συγκρότηση μιας «προοδευτικής διακυβέρνησης», έτσι όπως την επιθυμεί ο Τσίπρας, αν και εφόσον τα εκλογικά ποσοστά το επιτρέπουν.
Τώρα το πρόβλημα δεν είναι μόνο του ΣΥΡΙΖΑ, έγινε και του Νίκου Ανδρουλάκη, που είναι υποχρεωμένος να απαντά κάθε τόσο στο ερώτημα «μα, θα συμμετέχεις στην ίδια κυβέρνηση με τον Βαρουφάκη;». Είναι προφανές πως αυτή η προοπτική όχι μόνο περιορίζει τις μετεκλογικές επιλογές του Ανδρουλάκη, αλλά δυσκολεύει και την προεκλογική του προσπάθεια. Οσο θα αφήνει ανοιχτό ένα τέτοιο ενδεχόμενο τόσο θα υπονομεύει την επιτυχία του στις εκλογές.
Για όσους δεν καταλαβαίνουν ή κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν, η έρευνα του Ινστιτούτου Εναλλακτικών Πολιτικών ΕΝΑ, με επικεφαλής τον πρώην αντιπρόεδρο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ Γιάννη Δραγασάκη, που είδε προχθές το φως της δημοσιότητας, το λέει ξεκάθαρα: το 53% όσων προτίθενται να ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ στις επόμενες εκλογές αντιπαθεί τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ μόλις το 10% αντιπαθεί τη Ν.Δ. Μπορεί κάποιος πολιτικός αρχηγός να αγνοήσει τι θέλουν οι ψηφοφόροι πριν ή μετά τις εκλογές; Μπορεί ο Ανδρουλάκης να πάει το ΠΑΣΟΚ σε κυβέρνηση με τον Τσίπρα γνωρίζοντας πως οι περισσότεροι από τους μισούς δεν θέλουν να ακούσουν για ΣΥΡΙΖΑ; Υποθέτω πως όχι. Δεν νομίζω ότι Τσακαλώτος και Δραγασάκης, έμπειρα στελέχη και οι δύο, να το έκαναν επίτηδες, αλλά ο ένας με τη δήλωση και ο άλλος με την έρευνα έβαλαν πρώιμο «πάγο» στα σενάρια της προοδευτικής διακυβέρνησης.
Με πολιτικούς όρους, η απόφαση του Κυριάκου Μητσοτάκη να μην πάει σε πρόωρες εκλογές τον Σεπτέμβριο χαρακτηρίζεται ως υψηλού ρίσκου. Αφήνει την καλύτερη, σχετικά, εκλογική συγκυρία για να δοκιμάσει τις δυνάμεις του σε ένα αβέβαιο μέλλον (θυμάμαι τον πατέρα του Κωνσταντίνο Μητσοτάκη που είχε αναγνωρίσει πως το μεγαλύτερο λάθος του ως πρωθυπουργού ήταν που δεν έκανε νέες εκλογές το 1990 με αλλαγή του εκλογικού νόμου και παρέμεινε όμηρος της οριακής πλειοψηφίας), αλλά είμαι βέβαιος ότι θα έχει δύο σημαντικά οφέλη. Πρώτον, θα ενισχύσει θεαματικά το προσωπικό πολιτικό του κεφάλαιο και, δεύτερον, ο χρόνος θα αναδείξει την ανάγκη αυτοδύναμης κυβέρνησης. Η Νέα Δημοκρατία το πιστεύει, είναι ευκαιρία και ο ΣΥΡΙΖΑ να εγκαταλείψει τις ιδεοληψίες του. Αν το πρώτο κόμμα συγκεντρώνει την εμπιστοσύνη ενός μεγάλου μέρους των πολιτών, πρέπει να γίνεται αυτοδύναμη κυβέρνηση.
Οι συμμαχικές κυβερνήσεις ποτέ δεν λειτούργησαν αποτελεσματικά στη χώρα μας. Η απλή αναλογική είναι ένα πολιτικό χαρακίρι.